Blog



Vrouwencirkels

door Maartje Heestermans (@thewoman_inthewoods)

Ik weet nog de eerste keer dat ik over vrouwencirkels hoorde en ik dacht: 'Hiervoor zijn vrouwen in het verleden op de brandstapel gegooid. Voor het samenkomen van vrouwen, zonder het alziend en toestemming-gevende oog van een man. Yes, daar moet ik zijn!'  Ik geef wel toe, de eerste keer was zeker niet zo spannend als ik het in mijn eigen hoofd had gemaakt. Gesproken over aloude geheimen en wereldheerschappij is er niet geweest. Nee, allesbehalve. Maar wie weet zijn die bijeenkomsten wel ergens anders te vinden, dus geef de moed nog niet op ;)


Al was het niet zo spannend zoals ik het in mijn hoofd had gemaakt, stress had ik wel. Delen wat er in mijn leven gebeurt met totaal onbekende vrouwen... Wat zou ik delen, wat is er interessant, wat gaan ze denken, wat gaan ze zeggen… ? Je kent de mallemolen van een vrouwenbrein wellicht maar al te goed. Het begon al moeilijk… Na de intro gegeven door Tiny, werd de vraag gesteld om je voor te stellen. Wie ben je, wat brengt je hier en hoe voel je je op dit moment? Ja, dat waren vragen waar ik zelf geen antwoord op had. Hoe kan ik daar nu in het kort op antwoorden? Maar het was toch niet zo moeilijk als ik het mezelf had gemaakt. Stories of our lives, nietwaar? Heel simpel: "Ik ben Maartje, 30 jaar en woon in Essen. Ik ben hier omdat ik een gratis cirkel van Tiny heb gekregen en ik wil wel eens zien wat dit me kan brengen. Hoe voel ik me? Wel, ik vind het spannend." Zo, dat was het. Even ontstressen tot het volgende deel.


Na de meditatie/visualisatie was het weer zo ver: een deelronde. Ikzelf en de andere vrouwen die aanwezig waren, hadden 5 minuten om te praten over wat we wilden. Of niet te praten. 5 HELE MINUTEN! Dat was langer dan dat ik ooit over mezelf gepraat had. Daar draaide die molen weer… Ik was niet als eerste, thank God! Er waren een paar vrouwen voor me en ik luisterde half naar wat ze zeiden. In mijn eigen hoofd bleef de molen draaien met wat ik ging zeggen en met een half oor luisterde ik naar het verhaal van een ander. Tot iets mijn aandacht trok: Het verhaal van de vrouw op mijn scherm. Ondanks dat zij helemaal iemand anders was, met een ander leven, een andere afkomst, een andere voorgeschiedenis (voor zover ik kon opmaken), vertelde zij iets waar ik mij in herkende. En dat was de eerste keer waar ik het gevoel “Hé, ik ben niet alleen” leerde kennen. Iets wat in haar verhaal, haar leven, voortkwam, kwam niet alleen voor in mijn leven maar ook in de levens van de andere aanwezige vrouwen. Vrouwen die elkaar nog nooit gezien of gesproken hadden, hadden ongeveer dezelfde dingen in het leven meegemaakt of dezelfde les uit hun leven getrokken.


“Dank je om te delen, Maartje het is aan jou.” F*CK! Ik was zo meegegaan in de verhalen van de andere vrouwen dat ik niet meer had nagedacht over wat ik ging delen. En dat viel op. Mijn vijf minuten begonnen te lopen en zo ook mijn woorden. Ik was een sneltrein van woorden en ik sprong van de hak op de tak. Al een geluk dat er niet geantwoord of ingegaan mag worden op de verhalen, want anders ben ik er zeker van dat er iemand gevraagd had om opnieuw te beginnen. Wat was me dat? Maar blijkbaar klopt het spreekwoord “Waar het hart van vol is, loopt de mond van over.” wel. Ik was niet te stoppen. Oké, ik kreeg de 5 minuten niet vol gepraat en dat voelde ook enorm ‘akward’, maar ik kreeg een opgelucht gevoel. Dingen waar ik met niemand over kon praten, kon ik tijdens deze tijd kwijt. En al weet ik niet meer wat ik net allemaal verteld had, ik weet wel dat ik er zelf inzichten door kreeg. Door te uiten wat er in je hoofd speelt, krijgen je gedachten een heel andere dimensie. Je krijgt een andere kijk op de dingen.


Toen iedereen gedeeld had, werd er een inzichtkaartje getrokken en dan het rondje positief om af te sluiten. Het kaartje dat door het universum naar mij gestuurd werd, was er “boenk op”. En bij de rest van de aanwezigen ook. Moeilijk begonnen, dan eindigen we moeilijk ook. Want antwoorden op de zinnen “ik ben goed in, ik ben trots op en ik ben dankbaar voor…” Ja seg… Ik dacht dat zo’n cirkel ontspannend ging zijn… Uiteindelijk heb ik op alle drie wel kunnen antwoorden maar dat had toch even zijn tijd nodig. Wat op zich ook al genoeg zegt over mijn ‘state of mind’ toen.


Wat een ervaring! Een cirkel vanuit ‘the comfort of your own home, in the discomfort of your own thoughts/feelings’. Hoe stresserend ik het in het begin vond, hoe opgelucht en zalig vond ik het toen het was afgelopen. Vergelijk het met een biecht in een kerkstoel. Maar zonder de verplichte wees-gegroetjes erna. En oké, ook geen wijn en geen hostie. Maar wel thee of water. Wat je zelf wil ;) En wat voor powervrouwen in die cirkel! Telkens opnieuw! Die verhalen, die gelijkenissen, maar ook die tegenpolen, die ervaringen van anderen, de wijsheden, mijn eigen inzichten, zoveel meer waard dan een bingewatch-sessie (en dit komt van een fervente Netflix and chill fan!)


Ondertussen volg ik al bijna 2,5 jaar cirkels, op maandelijkse basis. Ik zit mee in een traject waar we voor een jaar lang elke maand samenkomen met een vaste groep vrouwen, maar ik volg ook nog “losse” cirkels. Ik weet nu wel de antwoorden op de gestelde vragen en ben geen TGV meer. Je kan zeggen dat ik een boemeltrein ben die stopt bij meerdere stationnetjes. Maar die stationnetjes zijn wel gelinkt aan elkaar. Door de jaren heen kreeg ik meer vat op mijn gedachten. Door de inzichten van mezelf of van andere vrouwen, heb ik wijsheden verworven waar ik anders nu nog op zat te wachten.

Ik omschrijf het vaak als “verplichte” zelfzorg. Ik “verplicht” me ertoe om die cirkels te volgen omdat ik weet dat ze zo’n meerwaarde betekenen in mijn leven. En niet alleen voor mij. Een uur waarin meerdere momenten zijn gereserveerd voor mij, en mij alleen. Zonder dat iemand hier op reageert, oordeelt of vragen stelt. Meerdere momenten waar ik mijn gedachten eens kan horen zonder die interne stemmen met hun mening erover. Gewoon ik en mijn gedachten. En eigenlijk, meer moet dat niet zijn.


Hallo, mijn naam is Maartje. Ik ben 32 jaar en woon in Essen. Ik ben hier aanwezig omdat ik weet wat delen in een cirkel voor me betekent en ik hou van mijn me – time. Ik voel me op de moment lekker zen. En dan geef ik het woord door aan… jou.



Just singing in the rain

door Sofie Broos (@koningsbroos_sofie)

oorspronkelijk gepubliceerd op www.simplysodesign.com

Een maand geleden zaten we nog te kreunen van de hitte, verlangend naar de regen. En voila, geduld wordt beloond, want het regende, pijpenstelen. Niet handig als de school net een fietsuitstap heeft gepland (die heel wijselijk ook werd afgelast), maar de natuur is er zo blij mee. En ik ook. Alles lijkt nu weer, even, groener. Al hangt de herfst ook wel in de lucht. En ook dat vind ik fijn. Gezellige avonden die in het verschiet liggen.


Avonden die gevuld gaan worden met spinnen, want vanaf 27 september geef ik mijn eerste spinles. Wat een uitdaging. Hoe fijn dat ik mijn passie kan en mag delen met anderen. Want dat is het. Een passie.

Vandaag nam ik ook deel aan de Vrouwencirkel. Ja, een vrouwencirkel. En het is alles wat jij net niet denkt. We kennen elkaar niet, maar komen online samen in een veilige omgeving. Wat we gemeen hebben? Vrouw zijn. We luisteren, geven geen oordeel of advies (wat soms heel erg moeilijk is, want de verhalen van anderen kruipen soms erg onder je vel), we wenen, we zeggen niets, we zijn aanwezig, we verbinden. Ja, ook online! En daar gaat zo een kracht van uit. Dat geeft inzicht. Rust. Een moment volledig tot jezelf komen. Wetende dat het daar blijft en er geen adviezen volgen, is zo een bevrijding. Ik kan het alleen maar aanraden om eens deel te nemen. Iets delen mag, maar hoeft niet. Je mag ook luisteren. Neem maar eens een kijkje op www.tinysanders.be. Een geweldige vrouw, die initiatief neemt om cirkels in de wereld te zetten. Krachtig, eerlijk, puur.


Liefs,

Sofie

Als bedankje omdat jij mijn website bezoekt, wil ik je graag aanstaande woensdag op mijn kosten uitnodigen in mijn online meditatiecirkel.
In tegenstelling tot mijn andere cirkels, blijven hier je camera en microfoon uitstaan. Je mag anderhalf uur lang ontspannen en landen in je lichaam.
Even uit je hoofd en in je lijf. Niks DOEN en gewoon ZIJN.


Voelen.
Rusten.
Ademen.
Loslaten.
Aarden.


Je kan kiezen voor de ochtend-editie, woensdag ... van 9 tot 10.30 uur.
Hierna ben je opgeladen om energiek de dag te starten (of verder te zetten).

Ik kom graag GRATIS naar de ochtend-cirkel


Er is ook een avond-editie, ... van 20 tot 21.30 uur.
Hierna ben je volledig ontspannen om een heerlijke nachtrust te ervaren.

Ik kom graag GRATIS naar de avond-cirkel


Geld hoeft het je dus al niet te kosten.

Nu is de vraag: Kan jij jezelf die tijd gunnen? Even NEE zeggen tegen al de rest en JA tegen jezelf? Ik wens het je toe.


Heel graag tot woensdag

Liefs
Tiny -x-